Speeltuin voor patronen

Jazz hands en dansende zwart marmeren trappen dat is wat het publiek van The New Prince vanaf 24 maart op het podium zal zien. Voor OFF fotografeerde George Knegtel het decor van The New Prince dat werd ontworpen door Clement & Sanoû. Pepijn Rozing licht het ontwerpproces toe. 

Pepijn Rozing vormt met Eddy van der Laan het ontwerpduo Clement & Sanôu. Ze ontwierpen het decor voor The New Prince én dat van Caliban, twee opera’s die worden uitgevoerd tijdens OFF. Aan het decor van The New Prince begonnen ze al in 2015.

Hoe begin je met een decorontwerp?

Pepijn: ‘regisseur Lotte de Beer, Eddy en ik beginnen eerst met het stuk door te nemen. Voordat we beginnen te ontwerpen, bespreken we wat het uitgangspunt van de opera is. In The New Prince is het show-element heel belangrijk. Dit heeft Lotte ook meegegeven aan librettist David Ignatius en aan  componist Mohammed Fairouz.’

‘Het ontwerp moest macht uitdragen. En macht is niet alleen invloed, het is ook… lekker en macht is geil en sexy. Zo willen we het ook laten zien. Ken je Ziegfeld follies? Van die shows uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw, met tapdance, muzikanten, hollywood-achtige feestelijkheden. Het zijn ouderwetse revueshows, we wilden elementen daarvan verwerken in ons ontwerp. Dit zie je terug in de trappen, composities, en bij de dansers. Maar het blijft wel een opera natuurlijk.’  

‘In een revueshow is een trap onmisbaar. Tegelijkertijd gaan de trappen ook over macht, over boven andere mensen staan, op ze neerkijken. Het is een manier om grote gebaren te maken, door de trappen konden we macht een extra accent te geven. Maar wel op een onconventionele manier, een nieuwe manier. Nu denk je bij een trap misschien aan een statisch gegeven, maar wij proberen hem heel dynamisch te maken. In The New Prince draait hij bijvoorbeeld, en is onderdeel van veel verschillende composities.’

‘Eddy en ik zijn anderhalf jaar geleden begonnen met dit project, in november 2015. Toen zaten we nog wel op een andere lijn. Uiteindelijk zijn we geswitcht naar dit idee, na een paar maanden. Het is ook niet voor niets dat Zack Winokur, de co-regisseur en choreograaf, al in een vrij vroeg stadium is aangetrokken. Toen we wisten dat het een revueshow zou worden wisten we dat hij nodig zou zijn. Zack heeft daarvoor erg veel werk verricht, hij heeft de choreografie van de trappen gedaan. En dat kun je niet op je boerenfluitje doen, dat moet op de maat van de muziek. Hij heeft de beweging van de trappen meegenomen in de totaalchoreografie. Echt geweldig. Je treft het niet altijd dat iemand zo veel uit het decor weet te halen. Voor Zack was dit natuurlijk echt een speeltuin, een walhalla om iets mee te doen. Gelijk vanaf de eerste repetitiedag stond alles al in beweging.’  

Speeltuin voor patronen 7

‘Het moest showy zijn, dus de trappen hebben lichten gekregen, maar het mag geen kitsch worden. En de macht moet weerspiegeld worden in het ontwerp, dus vandaar dat we marmer kozen. Tijdens de research vonden we dat zwarte marmer met goud-aderen. Er bestaan zo veel typen marmer. Groen, blauw en roze, je hebt vanalles, zwart met goudaderen heeft toch het meeste van macht weg. Die patronen hebben we toen aan het Decoratelier gegeven, die hebben het het er met de hand op geschilderd. Eigenlijk moet ik zeggen ‘gedecoreerd’, maar dat is een ondergewaardeerd woord. Onterecht, bij De Nationale Opera is het verheven tot een hogere kunst.’

Speeltuin voor patronen 8

Over de fotograaf:

Wanneer fotograaf George Knegtel door een ruimte loopt ziet ze patronen, lijnen en verbindingen die de meeste mensen ontgaan. In haar werk toont George het menselijke karakter van ruimtes en objecten. Ze legde bijvoorbeeld al eens vast hoe grote voetbalclubs hun clubgevoel in het tegelwerk van de badkamers proberen uit te dragen. Met het OFF-thema MACHT/ONMACHT in haar achterhoofd legde ze het decor vast, zo dat het een eigen leven gaat leiden. Hoe de decorstukken hier staan afgebeeld zal het publiek nooit kunnen zien. Maar wie de trappen in beweging wil zien moet de opera bezoeken op 24-26, 28, 29 of 31 maart, want in het decoratelier staat alleen de verstilde belofte op een spektakel.