Abel over Opera

Met het festival in aantocht introduceren we met trots onze OFF-ambassadeurs; een kleurrijk gezelschap aan jonge makers, doeners en denkers uit de kunstwereld. We praten met hen over opera, kunst, het aankomende festivalprogramma en andere bezielde zaken. Lees het hier!

Abel Minnee (1988, Amsterdam) studeerde aan de Gerrit Rietveld academie, waar hij in 2013 zijn bachelor Fotografie haalde. Tijdens zijn studie liep hij stage bij de Nederlandse fotograaf Paul Kooiker,  vervolgde zijn opleiding op Hochschule für Grafik und Buchkunst in Leipzig en werd hij door Foam magazine talent geselecteerd zijn werk te tonen tijdens Unseen 2015.

Ik ontmoet Abel op een winderige, grijze dinsdagmiddag. Tien minuten na de afgesproken tijd zie ik hem zoekend om zich heenkijken. ‘Ha, jij bent Abel!’ Opgelucht kijkt hij me aan, ‘Ah, Rosalie! Ik was net al op iemand anders afgestapt, gênant…’  We bestellen koffie en dan kan ons gesprek beginnen.

Opera nitwit of expert?
Een behoorlijke nitwit! Ik ben een heel groot fan van Werner Herzog, (Duitse filmregisseur, screenwriter en operaregisseur, red.) en dat is eigenlijk de enige link met opera voor mij.

Je bent dus nooit bij een opera geweest?
Ja, een keertje Dat was na de pre-launch van Opera Forward Festival. We zagen toen Hänsel und Gretel. Ik vond dat heel heftig en intens, maar wel leuk om eens mee te maken. Het bijzondere eraan vond ik dat het zo groots was aangepakt; het decor, kostuums, alles erop en eraan.
Oh, ik bedenk me net dat ik toen ik een jaar of achttien was Fitzcarraldo heb gezien, dus dat was eigenlijk m’n eerste echte ervaring met opera.

Je hebt dus weinig ervaring met opera, maar bent wel ambassadeur van OFF. Wat maakt jou nieuwsgierig naar dit festival?
Ik ben sowieso geïnteresseerd in alle vormen van cultuuruiting. Ik ben erg benieuwd naar wat opera zal doen met mijn emoties, omdat ik er zo ver vanaf sta. Beeldende kunst is een cultuuruiting waar ik zelf mee bezig ben, waarin ik heb gestudeerd. Ik zit er continu middenin, daarom zou ik me graag eens onder dompelen in iets totaal anders.

Jonge mensen vinden opera vaak moeilijk, snap je dat?
Dat het intimiderend kan zijn snap ik wel, maar ik ervaar dat zelf niet zo. Gelukkig zit ik in het publiek en kan ik het gewoon over me heen laten komen. De grootste vooroordelen over opera zijn denk ik dat het heel klassiek en ouderwets is. Wat ik me zelf voorstel bij opera zijn vooral heftig geklede mensen die vrij gezet zijn en bombastisch zingen in een weelderige setting, haha. En dat ik niet versta wat ze aan het zingen zijn. Voor het decors en de aankleding van Hänsel und Gretel was enorm uitgepakt, het was indrukwekkend en dat verraste me. Ik heb echter amper een woord kunnen begrijpen van de teksten ondanks het feit dat ik anderhalf jaar in Duitsland heb gewoond. Gelukkig dat je mee kan lezen met de boventitel en het was een heerlijke ervaring.

Zie jij opera anders als fotograaf?
Ja, dat denk ik wel. Hoe precies, dat moet nog blijken! Maar ik let vaak op kleine dingen, en details waar anderen misschien niet op letten. Het is gewoon een kijk op de wereld, mijn kijk op de wereld. Ik zie mezelf trouwens niet als een echte fotograaf. Ik ben niet iemand die zijn camera overal mee naartoe neemt en constant foto’s maakt. Vaak gaat wat ik wil vertellen over het medium fotografie, hoe dat ingezet wordt, en over de maatschappij. Het fotograferen zelf is vaak maar één dag in een heel lang denk- en leerproces.

Ik heb bijvoorbeeld foto’s gemaakt in een psychiatrische instelling, en toen heb ik de kamers op beeld gezet, niet de mensen. Want in die kamers vinden de heftigste verhalen plaats, wat te zien is aan het interieur. Ik ben vooral geïnteresseerd in verhalen, bij welke kunstvorm dan ook.

Waar gaan we jou sowieso vinden tijdens het festival?
Bij Only the Sound Remains! Daar ben ik heel benieuwd naar. En eerder al bij die Russische voorstelling, Chovansjtsjina.