Ko & Kho over opera

Met het festival in aantocht introduceren we met trots onze OFF-ambassadeurs; een kleurrijk gezelschap aan jonge makers, doeners en denkers uit de kunstwereld. We praten met hen over opera, kunst, het aankomende festivalprogramma en andere bezielde zaken. Lees het hier!

Ko van ’t Hek (1985) studeerde wijsbegeerte en psychologie en kan zichzelf schrijver noemen. Ook heeft hij schrijfbureau Hotel Content mede opgezet. Yuki Kho (1991) studeerde politicologie aan de UvA en documentaire fotografie aan de Kabk. Bovendien is zij co-founder van audiovisueel lab VPRO dorst. Yuki en Ko zijn vrienden. Vrienden die een liefde voor kunst delen. Daarom besloten zij ‘Kunst kijken met Ko & Kho’ te beginnen. Middels een nieuwsbrief kun je je abonneren op maandelijks vijf kunsttips, gratis en voor niets in je inbox. Handpicked door deze twee. Geen wonder dus dat deze creatieve duizendpoten zich opwierpen als ambassadeurs van OFF.

‘Laten we wat dichter bij elkaar gaan zitten, dan kun je ons beter verstaan en dat maakt de setting ook wat intiemer’, zegt Yuki. ‘Oh, ik vind het wel leuk als dat de beginquote is!’

Vooruit dan maar.

Hoe zit het met jullie opera-ervaring?
Ko: Ik ga zo’n vier keer per jaar. Maar ik vind het wel behoorlijk duur, dus ik ga alleen als kaartjes goedkoper zijn.
Yuki: Ik ging vroeger wel eens met mijn ouders mee, maar sinds een jaar of twee uit mezelf. En dan eigenlijk vooral met Ko samen. Als hij me meevraagt, dan.

Hoe oud waren jullie bij ‘je eerste keer’?
Yuki: Jaar of twaalf, gok ik. Ik heb geen idee meer wat het precies was en in mijn ervaring waren ballet en opera hetzelfde. Dat komt ook omdat het in hetzelfde pand huist, denk ik.
Ko: Ik kan het me nog goed herinneren, ik was een jaar of veertien. We gingen met school naar Die Zauberflöte, en dat was wel heftig. Ik weet niet zo goed wat ik ervan vond. In mijn beleving duurde het vooral erg lang.

Ik ben wel eens halverwege weggelopen. – Yuki

Beleef je opera nu anders?
Ko: Vroeger was het verplicht, en dan kun je het nog steeds mooi vinden maar is het niet uit eigen initiatief. Nu heb je ook meer ‘zien’ in je leven; je hebt meer ervaring. Niet alleen met opera zien, maar ook beeldende kunst, theater. Je hebt erover gelezen, dus je begrijpt meer over hoe zo’n verhaal in elkaar zit en hoe het zich opbouwt.
Wat ik tof vind aan de opera, is dat er zo veel man op het toneel staat. Zo’n orkestbak, een heel koor erachter; het is zo groots en meeslepend dat het eigenlijk daarmee juist toegankelijk is. Het prestigieuze gebouw en de grijze mensen maken de opera ‘moeilijk’, maar dat is het helemaal niet als door die laag heen kunt kijken.
Yuki: De een kan gaan voor de muziek, de ander voor het visuele of voor het totaalplaatje. Er komen zoveel verschillende aspecten bij opera kijken, daardoor kun je steeds dieper gaan.

Wat voor operaproducties zien jullie het liefst?
Yuki: Hmm, we zijn best kritisch. Maar we kiezen meestal wel wat modernere opera’s uit. We waren tijdens het Holland Festival naar The End bijvoorbeeld, die Japanse animatie-opera. Die was heel vet maar ook wel een beetje over the top en weird.

Kunnen jullie je voorstellen dat het een kunstvorm is die moeilijk te definiëren is voor de jongere generatie als je het vergelijkt met theater, bijvoorbeeld?
Yuki: Ja, zeker. De lengte van de stukken en de prijs maken het om te beginnen al wat ontoegankelijker. Je groeit er ook minder snel mee op dan met theater bijvoorbeeld.
Ko: Bovendien lijkt theater ergens nog wel op film, wat voor iedereen bekend en toegankelijk is. Maar ik denk dat de voornaamste reden inderdaad de prijs is.  
Yuki: voor mij is het vooral de lengte. Ik ben wel eens halverwege weggelopen. Maar meer van: ‘nu heb ik wel de dosis gehad die ik wilde.’
Ko: Ik vind dat dus juist wel wat toevoegen aan de ervaring. Dat je ergens naartoe gaat en dat de tijd als het ware stil komt te staan, of bijna niet meer bestaat. Dat heb je niet zo snel ergens anders, dat is wat opera uniek maakt in vergelijking met andere kunstvormen.

Het programma van The Rest is Noise klinkt als rare avant-garde shit uit Brooklyn. Geen idee of het opera is eigenlijk, maar het ziet er zeker spannend uit! – Ko

Noem eens wat vooroordelen over opera?
Yuki: Ik vermoed dat veel mensen denken dat het verhaal moeilijk te volgen is.
Ko: Terwijl de verhalen heel goed te volgen zijn! Want je kunt gewoon meelezen en alles wordt vijf à zes keer herhaald. Maar daardoor kan het ook een beetje saai zijn. En misschien dat de verhalen niet iedereen aanspreken, het zijn vaak mythologische verhalen.
Yuki: Ja, maar dat heb ik ook met Toneelgroep Amsterdam dat dan voor de zoveelste keer Ifigeneia in Aulis speelt. Dan ga ik liever naar The Fountainhead.
Ko: Terwijl klassieke verhalen wel tijdloos zijn en niet voor niets zo vaak opnieuw worden gespeeld. Zo’n anderhalf jaar geleden zag ik Orfeo in Nationale Opera & Ballet en dat is een heel raar verhaal, maar in thematiek en dramatiek zo mooi.
Yuki: Je moet voor opera meer moeite doen dan als je naar de film gaat of het theater, maar dat wordt beloond, absoluut.
Ko: We zijn gewend om te zappen of even snel een YouTube-filmpje op te zetten, en opera is totaal anders.
Yuki: Je wordt gedwongen je te concentreren.
Ko: Oh, nu bedenk ik me weer dat ik naar een opera ben geweest die acht uur duurde! Ik weet alleen niet meer hoe hij heette. Ik ga het even googelen, hoor.

Ko googelt en wij hebben het over wat je absoluut niet mag missen tijdens Opera Forward Festival.

Yuki: De wereldpremière van Only the Sound Remains op 15 maart! Die moet je sowieso zien!
Ko: Ik weet eerlijk gezegd nog niet alles waar ik naartoe wil, maar ik wil sowieso naar Only the Sound Remains. Daarnaast naar het programma van The Rest is Noise, klinkt als rare avant-garde shit uit Brooklyn. Geen idee of het opera is eigenlijk, maar het ziet er zeker spannend uit! En natuurlijk willen we local talent supporten. Dus we kijken uit naar de mini-opera <3.
We vinden het trouwens heel eervol en leuk dat we zijn gekozen als ambassadeurs van OFF! Goede afsluiting van dit interview, niet?

Vooruit dan maar.