Gedicht Marieke Lucas Rijneveld

De woestijnmens

U zwelt van hoogmoed, u denkt uzelf altijd de hoogste boom in,
iedere morgen de ijdelheid uit het vet gehaald, u poetst haar op
tot ze de ander verblindt, u vliegt maar uw vleugels overschaduwen,
wat heeft u aan schoonheid als u uzelf amper kunt aankijken.

Schraapzuchtig bent u, de portemonnee altijd bezemschoon,
u verlangt naar rijkdom en bent niet vies van diefstal, al heeft het stelen
meestal een andere reden, op zoek naar geluk, zou u het tussen
andermans ribben uit willen trekken, als een trofee omhoog houden.

U worstelt met de lust der lusten en weer uzelf aangeraakt fantaseren,
u heeft last van stierendrift, het wordt u soms rood voor de ogen
en dan weer de strijd verloren, het allermeest wilt u de liefde verklaren,
u wilt zeggen: ik ben smoor op u, en dat dat dan beaamd wordt.

Vaak heeft u last van afgunst, u wilt het hart van een sterveling
leeg eten als een honingraat, u wilt het zoet eruit likken en dan weten hoe
te leven, u wilt altijd datgene wat door vele ogen begeerd wordt, u wilt
aanschouwd en dat u dan de enige bent, het universum, en bewondering.

U overeet u aan de sappigheid van de welvaart, u bent zo gulzig
dat u zich vaak verslikt, dat het bloed langs uw mondhoeken sijpelt,
u voelt zich pas verzadigd als u vol zit, als er niets meer bij past, als u
een half hert in uw maag en toch weer snakt naar de volgende maaltijd.

Er bevindt zich gramschap in u, het vreet aan het gestel als houtworm,
zo nu en dan metselt u plannetjes om wraak te nemen, daar bent u goed in,
u spant een touwtje en hoopt dat de sterveling struikelt, tegen de straatstenen
klapt, dat u zich dan beter voelt, uw woedehoofd is rood en alom gevreesd.

Wie zich door gemakzucht laat lijden, komt nooit op de plek van
bestemming, u ezelt zich door dit bestaan, u bent lui en zelden op tijd,
u houdt nu eenmaal van traagheid, u houdt ervan om de dag met een
slakkengang binnen te komen, om alles langzaam en soms om te keren.

De woestijnmens lijdt aan de chaos van onmatigheid, hij ziet niet in
dat hij het juk is, de balk in zijn eigen oog, we hebben allemaal zonden
in ons, dit is wat u moet weten, of u nu valt of vliegt: in iedere put zit een bodem
in iedere lucht een plafond, zo zult u duikelen, eindeloos en weer opkrabbelen.

 

Voor Opera Forward Festival 2021 schreef auteur en dichter Marieke Lucas Rijneveld ‘De woestijnmens’, een nieuw gedicht over de zeven hoofdzonden.